Krzem stanowi jeden z podstawowych składników skorupy Ziemi, jego stężenie w zewnętrznych sferach Ziemi wynosi 27,6% i jest drugim, zaraz po tlenie, najbardziej rozpowszechnionym pierwiastkiem.

Juz ponad 100 lat temu Ludwik Pasteur wskazał duże znaczenie kwasu krzemowego w terapeutyce. Intuicja badacza wyprzedziła o dziesiątki lat badania Uniwersytetu Kolumbii w USA wykonane dopiero w latach 70-tych XX wieku, które wykazały, że krzem posiada ogromne znaczenie życiowe dla wszystkich ziemskich organizmów. W ZSSR natomiast rozległe badania w Ośrodku Badawczym Związków Krzemu doprowadziły do wniosku kierownika Ośrodka Wronkowa, że "żadna materia żywa, żaden organizm nie może egzystować bez związków krzemu".

Niedobory krzemu w codziennej diecie powodują wiele chorób. Dostateczna ilość krzemu w ludzkim organizmie mogłaby przeciwdziałać rozwojowi wielu schorzeń. Utracie krzemu winni są najaktywniejsi pożeracze – robaki i grzyby – które w ludzkim organizmie zasilają niemal wszystkie tkanki.

Organizm ludzki zawiera tylko 0,0068% krzemu, a jego ilość maleje z wiekiem. Największe skupiska tego pierwiastka można zaobserwować w aorcie, kościach i macicy. Na temat jego zbawiennego wpływu na ludzki organizm napisano juz niezliczone pozycje badawcze.